Naumhyggja eða nægjusemi?

(English below)

Ég hef lengi verið hrifin af því að eiga ekki of mikið dótarí og eftir að hafa flutt 48 sinnum á minni 48 ára ævi, þá hefur mér lærst að heimili er ekki draslið sem man á heldur umhverfið sem man skapar sér.

En hver er munurinn á naumhyggju og því að eiga einfaldlega ekki of mikið?

Íslensk nútímamáls orðabók skilgreinir naumhyggju svona:

stefna í listum sem einkennist af einfaldleika og stílhreinum formum, mínimalismi.

Einfaldleiki er útskýrður sem:

það að eitthvað er einfalt, ekki flókið.

En naumhyggja er ekki endilega það sem ég stefni að. Það er eiginlega frekar að eiga nóg en ekki of mikið. Nægjusemi og hófsemi er sennilega það sem kemst næst því að eiga við þann “stíl” sem ég vil tileinka mér í lífinu. Ég er ekki búin að því og það er sennilega aldrei hægt að “klára” að einfalda heimili sitt á meðan man á börn sem búa heima og hefur áhugamál sem taka pláss (útivist og prjónaskapur), en ég vil reyna að eiga ekki of mikið.

Það eru allskonar stefnur í þessum málum, alveg frá því að eiga bókstaflega einn disk, einn hníf, eina skál, einn gaffal (og svo framvegis) á mann og ganga alltaf í sömu 10 flíkunum og hafa allt í (óspennandi) hvítum, svörtum, gráum og ljósbrúnum tónum, yfir í að kaupa ekki eldhúsáhöld sem gera bara einn hlut og reyna að fylla ekki allt af drasli.

Ég finn það mjög vel að ef mér líður ekki vel í sjálfri mér, er þreytt, leið, pirruð, kvíðin, sorgmædd eða þunglynd, þá á ég það til að detta inn á síður eins og amazon, temu, shein, boozt og fleiri og raða í körfu hlutum sem mig langar í og “vantar” bráðnauðsynlega að eignast.
Oft get ég sett þetta í körfuna og svo lokað vefsíðunni, en stundum og eiginlega of oft, enda ég á að ýta á kaupa og húsið mitt fyllist af drasli sem ég þurfti ekki, sem endar svo í Góða hirðinum eða Sorpu eftir nokkrar vikur.
Það er mjög fátt sem ég hef keypt á netinu í svona “stundarbrjálæði” sem endist eitthvað lengur en nokkra mánuði og það er svo sorglegt, því þetta er peningaeyðsla, hækkar kolefnissporið mitt og endar svo í urðun einhversstaðar, stundum í löndum sem ættu ekki að þurfa að díla við minn vestræna skít.

2025 ætlaði ég að fara inn í “no buy” ár, eða ár þar sem ég myndi ekki kaupa neitt nema nauðsynjar (nærbuxur, sokkar, matur, hreinlætisefni) og það gekk ágætlega fram í mars. Eftir það hallaði undan fæti, júní og júlí voru hræðilegir eyðslu mánuðir en svo kom smá hlé áður en barnsfaðir minn fór til USA og allar flóðgáttir Amazon opnuðust fyrir mér. SPARA SVO MIKIÐ Á AÐ LÁTA HANN KOMA MEÐ ÞETTA HEIM SKO!!

En nú er 2026 handan við hornið og ég ætla aftur að fara inn í það með hugarfarið að kaupa bara það sem ég þarf, en láta óþarfa í friði.

Orð ársins 2026 verða nægjusemi og hófsemi <3

(Translated with AI)

Minimalism or contentment?

I have long been fond of the idea of not owning too much stuff, and after moving 48 times in my 48 years of life, I’ve learned that a home is not the clutter you own, but the environment you create.

But what is the difference between minimalism and simply not owning too much?

The Icelandic Contemporary Dictionary defines minimalism as:

a movement in the arts characterized by simplicity and clean forms; minimalism.

Simplicity is defined as:

the state of something being simple, not complicated.

But minimalism isn’t necessarily what I’m aiming for. It’s more about owning enough, but not too much. Contentment and moderation are probably the concepts that come closest to describing the “style” I want to adopt in my life. I’m not there yet—and it’s probably never possible to truly “finish” simplifying a home when you have children living at home and hobbies that take up space (outdoor activities and knitting)—but I want to try not to own too much.

There are all kinds of approaches to this, ranging from literally owning one plate, one knife, one bowl, one fork (and so on) per person, always wearing the same ten items of clothing, and keeping everything in (unexciting) white, black, gray, and beige tones, to simply not buying kitchen tools that only serve one purpose and trying not to fill your home with clutter.

I know very well that when I’m not feeling good—when I’m tired, sad, irritated, anxious, grieving, or depressed—I tend to drift onto sites like Amazon, Temu, Shein, Boozt, and others, and start filling my cart with things I want and “absolutely need” to own. Often I manage to put everything in the cart and then close the website, but sometimes—and far too often—I end up clicking buy, and my home fills up with clutter I didn’t need, which then ends up at Goodwill or the trash heap  a few weeks later. Very little of what I’ve bought online in these “impulse frenzies” lasts more than a few months, and that’s so disheartening—because it’s a waste of money, it increases my carbon footprint, and it eventually ends up in landfill somewhere, sometimes in countries that shouldn’t have to deal with my Western waste.

In 2025, I planned to do a “no-buy” year—a year where I wouldn’t buy anything except necessities (underwear, socks, food, hygiene products)—and it went fairly well until March. After that, things started to slip: June and July were terrible spending months, followed by a short pause before my children’s father went to the U.S. and all the Amazon floodgates opened for me. SAVING SO MUCH BY HAVING HIM BRING IT HOME!!

But now 2026 is just around the corner, and I’m once again going to enter it with the mindset of buying only what I need and leaving unnecessary things alone.

The words of the year for 2026 will be contentment and moderation <3