Rúmenía 2

(English below)

Rúmenía er virkilega að koma mér á óvart. Mögulega er þetta þekkingarleysi eða nettir fordómar, en ég hélt að landið væri "sovéskara" en í ljós kemur að það er mjög skemmtileg blanda balkanskrar og norður-evrópskrar menningar. Landið hefur bókstaflega verið hluti af öllum stórveldum evrópskrar sögu, allt frá Rómaveldi til tyrkjaveldis til Austurríkis-Ungverjalands og Sovétríkjanna (að hluta) og Þýskalandi nasismans (Transylvanía) áður en það varð sjálfstætt ríki í núverandi mynd árið 1947.

Þessi mikla hreyfing á milli stórvelda hefur orðið til þess að Rúmenía er mjög fjölbreytt. Á norður-evrópskan mælikvarða er allt hérna þó dálítið "gamaldags" en það er samt hægt að greiða snertilaust með símanum í hvaða verslun sem er, allir eru á þokkalega fínum (aðallega evrópskum) bílum og Dacia bílarnir eru allsstaðar, en innlend framleiðsla!

Dacia er borið fram DaTsja, svo við þurfum að fara að breyta því heima 😀 

Rúmenska lei-ið er (eins og áður segir) um 30 isk, en að auki er allt talsvert ódýrara en heima. Ég get tekið dæmi af John Freida sjampói sem ég held að kosti um 2700 isk eða 94 lei, kostar 28 lei eða rétt rúmlega 800 isk hér. En það er ekki svona mikill munur á öllu. Bensín er til dæmis á svipuðu verði og það er núna heima.

Það er örugglega hægt að koma hingað til að versla, en stíllinn er ekki mjög norður-evrópskur og ég hef ekki séð neitt sem ég hefði viljað kaupa. Fyrir utan það er náttúrulega kaupa ekkert mánuður og ég bara með handfarangur, annars hefði ég mögulega keypt sjampó 😀 

Rúmenar sjálfir eru gott fólk (eins og allt fólk). Þeir eru "stuttir í spuna" eins og íslendingar eiga til að vera, en ekki ókurteisir. 

Ég var í skoðunarferð og stökk inn á veitingahús til að fá að pissa og þegar ég spurði hvort ég mætti það var svarið bara "da" ekkert meira. Ekkert óþarfa kurteisishjal eða óþarfa útskýringar. 

Þetta er svolítið svona á hótelinu líka og þau svara þér bara beint út, alveg án málalenginga, sem minnir mig á Ísland fyrir túristarnir.

Maturinn er góður en mjög austur-evrópskur. Pylsur, kjöt, hvítkál, kartöflur, maísmjöl (polenta), egg, brauð og kaffi. Dálítið þungur í maga en bragðgóður.

Ráðstefnan er svo áhugaverð og ég hendi í eina færslu um hana á morgun.

Multumesc og revedere!

-------------

Romania has really taken me by surprise. This may be due to lack of knowledge or mild prejudice, but I thought the country would feel more “Soviet” than it actually does. Instead, it turns out to be a very interesting mix of Balkan and Northern European culture. 

The country has literally been part of every major power in European history—from the Roman Empire to the Ottoman Empire, to Austria-Hungary, to the Soviet Union (partly), and Nazi Germany (Transylvania)—before becoming an independent state in its current form in 1947.

This constant movement between great powers has made Romania very diverse. By Northern European standards, things here are still somewhat “old-fashioned,” but at the same time you can pay contactless with your phone in any shop, everyone drives fairly decent (mostly European) cars, and Dacia cars are everywhere—domestic production!

Dacia is pronounced Da-tsja, so we’ll need to start changing how we say it back home 😀

The Romanian leu is (as mentioned before) about 30 ISK, and on top of that, most things are considerably cheaper than at home. For example, a bottle of John Frieda shampoo that I think costs around 2,700 ISK or 94 lei at home costs 28 lei, or just over 800 ISK, here. That said, the price difference isn’t this dramatic for everything. Petrol, for example, is at a similar price to what it is back home now.

You could definitely come here to shop, but the style isn’t very Northern European, and I haven’t seen anything I’d want to buy. Besides, it’s a “no-buy” month and I only have carry-on luggage—otherwise I might have bought shampoo 😀

The Romanians themselves are good people (like people everywhere). They’re “short and to the point,” as Icelanders can also be, but not rude.

I was on a sightseeing walk and popped into a restaurant to use the bathroom, and when I asked if I could, the answer was simply “da,” nothing more. No unnecessary politeness or explanations.

It’s a bit like that at the hotel too—they just answer you directly, without any long-windedness, which reminds me of Iceland before the tourism boom.

The food is good but very Eastern European: sausages, meat, cabbage, potatoes, cornmeal (polenta), eggs, bread, and coffee. A bit heavy, but tasty.

The conference itself is interesting, and I’ll write a separate post about it tomorrow.

Mulțumesc and revedere!