Samfélagsmiðlahatur mitt - My hate of social media

(English below)

Síðustu 2 ár hef ég hatað samfélagsmiðla af öllu hjarta og ekki viljað neitt meira en að geta hætt á þeim, en það hefur alltaf verið eitthvað sem stoppaði mig í því. 
Fyrst var það vegna þess að allir hópar tengdir skóla, íþróttum og tómstundum strákanna voru á Facebook, á instagram sá ég efni frá áhugaverðu fólki sem var að gera skemmtilega hluti og svo um tíma voru allir að færa sig yfir á TikTok svo ég varð að prófa það líka. 
En grunnskólinn kláraðist, yngri sonurinn hætti í körfuboltanum, við fluttum frá Grindavík og allt í einu varð ég ekki að vera í þessum hópum til að fylgjast með. 

Það var vorið 2025.
Ég reyndi að hætta á FB þá, en það gekk ekki... ég er í stjórn húsfélagsins og allt sem því tengdist var á FB og messenger og það er ekki hægt að eyða Facebook án þess að missa messenger líka og það er enginn tilbúinn að hætta á messenger og koma sér upp nýjum aðferðum við að hafa samband við fólk, það er bara "of mikið vesen" segja allir.

En um miðjan desember ákvað ég að þetta væri komið gott.
Ég eyddi Instagram og TikTok (sem ég hafði aldrei verið virk á) og ég gerði Facebook óvirkt til að halda messenger og missa ekki alveg sambandið við vini mína sem neita að fara annað. 

Fyrsti mánuðurinn er liðinn og ég skal alveg segja ykkur að hann var HELL! 

Mér fannst eins og ég væri í tómarúmi og að líf mitt væri innihaldslaust.
Heldurðu að ég sé að ýkja eða grínast?
Nei svo sannarlega ekki!
Ég er 100% að meina þetta.

• Ég gerði jólaskraut með vinkonum mínum og það fór ekki á samfélagsmiðla. Enginn hrósaði mér fyrir hvað þetta var flott!
• Ég pakkaði útidyrahurðinni minni í jólapappír og setti risastóran borða og slaufu á hana og enginn sagði mér hvað ég væri sniðug!
• Ég steikti 600 kleinur og bakaði 300 smákökur og enginn kommentaði á hvað ég væri dugleg!
• Ég fór til Rúmeníu og enginn kommentaði á myndirnar mínar til að spyrja hvar ég væri og hvað ég væri eiginlega að gera þar!
• Enginn veit að ég er að gera project pan og lifa geggjað spart og því er enginn að peppa mig áfram og hrósa mér!
• Ég fór út að hlaupa í -10°c og enginn sá hvað ég var hress og spræk!

Svo allt í einu einn daginn, þegar ég var að labba að mollinu í Rúmeníu fann ég ró.

Ég fann að mér var alveg sama þó enginn vissi að ég var að labba úr "austantjaldslandi" inn í "vesturheim" með því að fara inn í mollið þar sem New Yorker, Zara og BodyShop tóku á móti mér. 

Mér var alveg sama þó enginn vissi að ég var að borða geggjaðan og mjög "framandi" mat og mér var alveg sama þó enginn vissi að ég fór í 5 búðir til að reyna að kaupa garn en Rúmenar virðast ekki prjóna sér til ánægju.

Eftir rúman mánuð án samfélagsmiðla get ég loksins sagt að mér er alveg sama.

Ég er með þetta blogg fyrir mig og mér er líka alveg sama þó enginn lesi það. Mér er alveg sama þó ég fái engin komment, því þetta er meira eins og dagbók fyrir mig en nokkuð annað. Mér er alveg sama hvort einhverjum finnst ég skemmtileg, fyndin, dugleg, klár, sæt eða hvað annað það er sem fólk hefur skoðanir á og mér er alveg sama hvort aðrir eru að skemmta sér betur, gera flottari hluti, fara meira til útlanda eða kaupa eitthvað dýrara en ég. Mér kemur það bara ekki við og mig langar ekki að sjá það.

Mig langar að lifa mínu lífi, í minni búbblu, með mínu fólki án þess að vera drekkt í auglýsingum, sagt hvað ég á að kaupa, hvert ég þarf að fara, í hverju ég á að vera, hvað ég á að borða og drekka. 

Samfélagsmiðlar voru farnir að hafa of mikil áhrif á líf mitt og ég fann að mig langaði oft í hluti sem ég sá auglýsta til að "fylla upp í tómarúmið" sem myndast vegna þess að við erum í stöðugri samkeppni um að láta lífið okkar líta út fyrir að vera svo áhugavert og skemmtilegt. Við erum í innihaldslausri keppni við okkur sjálf um að vera besta mamman, besta húsmóðirin, besta kærastan/eiginkonan, besta vinkonan, besta dóttirin, besti kokkurinn, besti bakarinn, besta útgáfan af sjálfum okkur 

Ég er ekki best í neinu af þessu en núna fyrst finnst mér að ég þurfi ekki samfélagsmiðla til að fá hrós fyrir að standa mig þokkalega í þessum hlutverkum. Ég þarf ekki á því að halda að random fólk á internetinu gefi mér hjarta eða þumal fyrir eitthvað sem ég gerði (nú eða gerði ekki). 

Ég fer stundum inn á Reddit, ég svara kommentum á YouTube af og til og ég blogga hér, en þá er samfélagsmiðlanotkun mín upptalin.

Ég ætla að eyða Facebook alveg einn daginn, en þá verð ég að vera tilbúin að missa samband við umheiminn því fólk virðist almennt ekki vera tilbúið að segja kapítalismanum stríð á hendur.

--------------------------------------

My social media hate

For the past two years I have hated social media with all my heart and wanted nothing more than to quit, but there was always something stopping me.

At first it was because all the groups related to school, sports, and my boys’ activities were on Facebook. On Instagram I saw content from interesting people doing fun things, and then for a while everyone moved over to TikTok, so I felt like I had to try that too.

But then elementary school ended, my younger son quit basketball, we moved away from Grindavík, and suddenly I no longer had to be in those groups to keep up.

That was in the spring of 2025.

I tried to quit Facebook then, but it didn’t work. I’m on the housing association board, and everything related to that was on Facebook and Messenger. You can’t delete Facebook without losing Messenger too, and no one is willing to quit Messenger and set up new ways of staying in touch. It’s all just “too much hassle,” according to everyone.

But in mid-December I decided I’d had enough.

I deleted Instagram and TikTok (which I had never really been active on anyway), and I deactivated Facebook so I could keep Messenger and not completely lose contact with friends who refuse to move elsewhere.

The first month was HELL.

I felt like I was in a vacuum and that my life had no substance.

Do you think I’m exaggerating or joking?
Absolutely not.
I mean this 100%.

• I made Christmas decorations with my friends and didn’t post them on social media. No one praised me for how nice they were.
• I wrapped my front door in Christmas paper and put a huge ribbon and bow on it, and no one told me how clever I was.
• I fried 600 kleina and baked 300 cookies, and no one commented on how hardworking I was.
• I went to Romania and no one commented on my photos asking where I was or what I was doing there.
• No one knows that I’m doing a “project pan” and living extremely frugally, so no one is cheering me on or praising me.
• I went out running in –10°C and no one saw how energetic and lively I was.

And then one day, as I was walking to a shopping mall in Romania, I felt calm.

I realized I didn’t care that no one knew I was walking from an “Eastern Bloc country” into the “Western world” just by entering a mall where New Yorker, Zara, and The Body Shop greeted me.

I didn’t care that no one knew I was eating amazing and very “exotic” food, and I didn’t care that no one knew I went to five different stores trying to buy yarn, only to discover that Romanians apparently don’t knit for fun.

After just over a month without social media, I can finally say: I don’t care.

I have this blog for myself, and I don’t care if no one reads it. I don’t care if I get no comments, because this is more like a diary for me than anything else. I don’t care whether anyone thinks I’m interesting, funny, hardworking, smart, pretty, or anything else people form opinions about. And I don’t care whether others are having more fun, doing more impressive things, traveling more, or buying more expensive things than I am. It simply doesn’t concern me, and I don’t want to see it.

I want to live my life, in my bubble, with my people, without being drowned in advertisements telling me what to buy, where to go, what to wear, what to eat, and what to drink.

Social media had started to have too much influence on my life, and I found myself often wanting things I saw advertised, just to “fill the void” created by the constant competition to make our lives look interesting and exciting. We are in a contentless competition with ourselves to be the best mother, the best homemaker, the best girlfriend/wife, the best friend, the best daughter, the best cook, the best baker, the best version of ourselves.

I am not the best at any of this, but for the first time I feel like I don’t need social media to get praise for doing reasonably well in these roles. I don’t need random people on the internet to give me a heart or a thumbs-up for something I did (or didn’t do).

I sometimes go on Reddit, I occasionally reply to comments on YouTube, and I blog here—but that’s the full extent of my social media use.

One day I will delete Facebook entirely, but then I will have to be ready to lose touch with the outside world, because people generally don’t seem ready to declare war on capitalism.